Muzeum w Przeworsku Zespół Pałacowo – Parkowy przypomina o jednej z najbardziej charakterystycznych i ulubionych tradycji przeworszczan – bębnieniu na granicy Wielkiego Postu i Wielkanocy.
Zwyczaj ten, głęboko zakorzeniony w lokalnej historii, doczekał się spisania w 1948 roku przez Zbigniewa Laskę na podstawie przekazywanej z pokolenia na pokolenie legendy:
„Przeworsk jest to bardzo stare osiedle, o czym świadczą szczątki murów obronnych oraz wiele innych szczegółów. Ludność zajmowała się handlem, rzemiosłem i rolnictwem. Podczas napadów tatarskich nie minęło to nieszczęście także i Przeworska. Kiedy Tatarzy wkroczyli w obręb miasta, wówczas chan wdał się w rozmowę z przeorem klasztoru, który był jego znajomym. Przeor prosił chana, aby uwolnił miasto od Tatarów i podał mu projekt w jaki sposób. Chan miał zgromadzić swe wojsko w obozie po wschodniej stronie miasta, a ludność miała się zebrać na procesję i podczas obchodu bębnić. On zaś miał powiedzieć swemu wojsku, iż musiała przybyć pomoc wojskowa ludności tubylczej, więc muszą się wycofać. I tak się stało, kiedy procesja wyszła w Wielki Czwartek z monstrancją, zaczęto bębnić. Tatarzy poczęli uciekać i niedaleko pod miastem mieli się zapaść, a ludność zebrała resztki broni i pozostałość po Tatarach złożyła na miejsce zapadnięcia i usypała kopiec czapkami, a na nim pomnik z wizerunkiem Chrystusa, a ponieważ procesja ta odbywała się w Wielki Czwartek i częściowym powodem wyzwolenia było bębnienie, więc przeszło do tradycji i w Wielki Czwartek bębnista bębni po ulicach.”
Ta fascynująca legenda wyjaśnia, dlaczego w Wielki Czwartek ulice Przeworska rozbrzmiewają charakterystycznym dźwiękiem bębnów. To nie tylko przypomnienie dawnych czasów, ale przede wszystkim żywa tradycja, która łączy mieszkańców i dodaje kolorytu wielkanocnym obchodom.
Źródło: Muzeum Przeworsk
