Podkarpacie – W lasach Podkarpacia, zwłaszcza w Bieszczadach, można spotkać jednego z najbardziej niezwykłych i najrzadszych gadów w Polsce – węża Eskulapa. Ten niejadowity i łagodny olbrzym, który potrafi z niezwykłą gracją wspinać się na drzewa, ma za sobą fascynującą historię, która sięga aż do czasów starożytnej Grecji i początków medycyny.
Jak przypomina Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Krośnie, wąż Eskulapa (Zamenis longissimus) to prawdziwy unikat w polskiej przyrodzie. Choć inne gatunki, takie jak zaskrońce czy żmije, również potrafią się wspinać, to właśnie on robi to najczęściej i z największym wdziękiem, co od wieków zwracało uwagę ludzi. Jego łagodne usposobienie, sympatyczny wygląd i fakt, że łatwo się oswajał, sprawiały, że od dawna cieszył się szacunkiem i sympatią.
Swoją nazwę zawdzięcza mitologii greckiej. Asklepios (rzymski Eskulap) – bóg sztuki lekarskiej, był przedstawiany jako starzec z laską oplecioną przez węża. To właśnie jego wizerunek dał początek symbolowi medycyny, który jest znany na całym świecie do dziś. Jak głosi mit, Asklepios opanował sztukę leczenia tak biegle, że potrafił nawet wskrzeszać zmarłych, czym wzbudził zazdrość Zeusa, który strącił go ze świata żywych i umieścił na nieboskłonie jako konstelację Wężownika.
Kult Asklepiosa rozprzestrzenił się z Grecji na cały starożytny świat, w tym do Rzymu. W świątyniach ku jego czci, które powstawały m.in. w Pergamonie, Epidaurosie czy na wyspie Kos (miejscu urodzenia Hipokratesa), hodowano właśnie te łagodne, wspinające się po drzewach węże.
Dziś wąż Eskulapa jest w Polsce gatunkiem ściśle chronionym, a jego największa populacja znajduje się właśnie na terenie Bieszczadów. Spotkanie z tym niezwykłym gadem to rzadkie i wyjątkowe doświadczenie, przypominające o bogactwie naszej przyrody i jej głębokich związkach z europejską kulturą.
Źródło: Regionalna Dyrekcja Lasów Państwowych w Krośnie / fot. Edward Marszałek
